luns, 7 de setembro de 2026

Inflamación periungueal: paroniquia (perionixis)

 

Paroniquia: aguda ou crónica, que facer?

A paroniquia (ou perionixis) é a inflamación dos tecidos que rodean a unlla e un dos trastornos ungueais máis frecuentes. Aínda que a primeira vista todas poden parecer semellantes, distinguir entre unha paroniquia aguda e unha paroniquia crónica é fundamental porque o seu mecanismo e tratamento son diferentes.

Regra práctica:
Pus ou absceso → pensar en paroniquia aguda.
Perda da cutícula → pensar en paroniquia crónica.

domingo, 26 de xullo de 2026

Nicotinamida na prevención do carcinoma epidermoide cutáneo

 


Prevención cancro de pel

Cando debo utilizar nicotinamida para previr novos carcinomas epidermoides?

En pacientes con varios carcinomas cutáneos previos, a nicotinamida pode ser unha medida adicional para reducir a aparición de novos tumores. Non substitúe a fotoprotección, o tratamento das queratoses actínicas nin o seguimento dermatolóxico.

Resposta práctica. Pode ofrecerse nicotinamida 500 mg por vía oral cada 12 horas a pacientes inmunocompetentes con antecedentes de dous ou máis carcinomas epidermoides. O beneficio mantense mentres se toma. Non a recomendaría de rutina en receptores dun transplante de órgano sólido.

Quen é un bo candidato?

O perfil mellor estudado é o dun paciente:

Inmunocompetente

A evidencia máis sólida procede de pacientes sen inmunosupresión.

Con tumores previos

Especialmente se presentou dous ou máis carcinomas epidermoides nos últimos anos.

Con risco persistente

Fotodano extenso, numerosas queratoses actínicas ou aparición repetida de novos carcinomas.

Non é prevención primaria. Non hai evidencia suficiente para recomendala de forma xeral a calquera persoa con fotodano ou queratoses actínicas illadas que nunca presentase un carcinoma cutáneo.

Que beneficio podo explicar?

No ensaio ONTRAC, 386 pacientes de alto risco recibiron nicotinamida 500 mg cada 12 horas ou placebo durante 12 meses. A nicotinamida reduciu aproximadamente un 30% a aparición de novos carcinomas epidermoides.

O matiz importante: o efecto desapareceu tras suspender o tratamento. Polo tanto, non debemos presentala como unha intervención dun ano que deixe unha protección permanente.

Como a utilizo na práctica?

  1. Confirmar o perfil de risco: paciente inmunocompetente con dous ou máis carcinomas epidermoides previos.
  2. Manter as medidas básicas: fotoprotección, autoexploración, revisións e tratamento de queratoses actínicas e carcinomas incipientes.
  3. Prescribir nicotinamida 500 mg cada 12 horas. A pauta estudada foi de 12 meses.
  4. Revisar a tolerancia e a adherencia. O beneficio depende de que o paciente continúe tomándoa.

Seguridade

En xeral tolérase ben. Os efectos adversos máis habituais son gastrointestinais e adoitan mellorar ao reducir a dose ou suspendela.

Analítica

Á dose utilizada como quimioprevención non adoita requirir unha monitorización analítica específica.

Duración

A evidencia principal é de 12 meses. A duración óptima máis alá dese período non está ben definida.

Que ocorre nos pacientes transplantados?

En receptores dun transplante de órgano sólido, o ensaio ONTRANS incluíu 158 pacientes e non atopou unha redución de novos carcinomas queratinocíticos, carcinomas epidermoides, basocelulares nin queratoses actínicas con nicotinamida 500 mg cada 12 horas durante 12 meses.

Conclusión práctica: non utilizar nicotinamida como estratexia estándar de quimioprevención en transplantados. A falta de recomendación débese principalmente a que non se demostrou un beneficio clínico claro, non a problemas importantes de toxicidade.

Algoritmo de peto

SituaciónConduta práctica
Inmunocompetente con 2 ou máis carcinomas previosValorar nicotinamida 500 mg cada 12 horas como medida adicional.
Só fotodano ou queratoses actínicas, sen cancro cutáneo previoNon recomendala de forma sistemática.
Receptor dun transplante de órgano sólidoNon utilizala de rutina; priorizar o seguimento especializado e outras estratexias preventivas.
Paciente que suspende o tratamentoExplicar que o beneficio preventivo non se mantén despois de retirala.

Lagoas de coñecemento

  • Non coñecemos ben a duración óptima do tratamento máis alá de 12 meses.
  • Non está demostrado que reduza os carcinomas epidermoides agresivos, as metástases ou a mortalidade.
  • En transplantados, os datos son conflitivos e necesítanse novos ensaios.

Mensaxe para lembrar

Nicotinamida 500 mg cada 12 horas é unha opción sinxela e ben tolerada de prevención secundaria en pacientes inmunocompetentes con dous ou máis carcinomas epidermoides previos. Pode reducir a aparición de novos carcinomas epidermoides mentres se mantén o tratamento. Non substitúe as medidas habituais e non debe utilizarse de rutina en pacientes transplantados.

Fontes principais

  1. Chen AC et al. A Phase 3 Randomized Trial of Nicotinamide for Skin-Cancer Chemoprevention. N Engl J Med. 2015;373:1618-1626. Acceso.
  2. Allen NC et al. Nicotinamide for Skin-Cancer Chemoprevention in Transplant Recipients. N Engl J Med. 2023;388:804-812. Acceso.
  3. Stratigos AJ et al. European consensus-based interdisciplinary guideline for invasive cutaneous squamous cell carcinoma. Part 1: Diagnostics and prevention — Update 2026. Eur J Cancer. 2026. doi:10.1016/j.ejca.2026.116763.

Contido dirixido a profesionais sanitarios. Individualizar a indicación e manter sempre a fotoprotección, o tratamento das lesións precursoras e o seguimento clínico.

mércores, 15 de xullo de 2026

Doutor: non me retire a crema que é o que mellor me foi...

 

 

Presentación clínica


Fácil. Frecuencia media.

Paciente de 52 anos. Dende hai uns oito meses presenta lesións faciais que comezaron como pequenas pápulas e pústulas.

Probou distintos tratamentos tópicos, pero só obtiña alivio transitorio cunha crema de clobetasol ao 0,05%, inicialmente prescrita para un problema nos pés. Aplícaa diariamente na cara desde hai tres meses.

A pesar diso, o cadro continúa empeorando e acompáñase dunha intensa sensación de ardor.




Diagnóstico: dermatite rosaceiforme inducida por corticoides tópicos ou rosácea esteroidea.


Rosácea esteroidea

A aplicación prolongada de corticoides tópicos potentes sobre a cara pode producir un cadro que imita ou empeora unha rosácea.

Pode manifestarse con eritema persistente, ardor, flushing, pápulas, pústulas ou placas inflamatorias. Nalgúns pacientes adopta un patrón predominantemente perioral, periocular ou perinasal.

O corticoide reduce inicialmente a inflamación e proporciona unha melloría rápida. Porén, co uso continuado aparecen dependencia, perda de eficacia e empeoramento progresivo.

Idea clave: o alivio inmediato producido polo corticoide pode ocultar que, a medio prazo, está a perpetuar e agravar o cadro.

O círculo de dependencia


1. Melloría inicial

O corticoide diminúe rapidamente o eritema e a sensación de ardor.

2. Efecto rebote

Ao reducilo ou suspendelo aparecen vasodilatación, ardor e un brote inflamatorio intenso.

3. Reaplicación

O paciente volve utilizalo para aliviar o rebrote e establécese un ciclo de dependencia.

```

Pistas para recoñecela


Dato clínico Que orienta
Uso facial dun corticoide potente É o antecedente fundamental.
Melloría rápida pero transitoria Favorece que o paciente continúe aplicándoo.
Eritema, pápulas e pústulas Produce un aspecto semellante ao da rosácea inflamatoria.
Ardor ou proído intenso É frecuente, especialmente durante o efecto rebote.
Empeoramento ao suspendelo Suxire dependencia e rebote inducidos polo corticoide.

Diagnóstico práctico

Ante un cadro rosaceiforme facial, sempre hai que preguntar que produtos está a aplicar o paciente e en que zonas foron prescritos orixinalmente.


1
Preguntar

Revisar cremas, pomadas e tratamentos utilizados nos últimos meses.

2
Relacionar

Relacionar o inicio ou empeoramento co uso facial do corticoide.

3
Advertir

Explicar que pode existir un empeoramento transitorio durante a retirada.

```

Manexo

A medida fundamental é retirar o corticoide tópico. Porén, despois dun uso prolongado, a suspensión brusca pode provocar un rebrote moi intenso e favorecer que o paciente volva aplicalo.

Retirada do corticoide

  • Explicar previamente a posibilidade dun efecto rebote.
  • Realizar unha retirada gradual cando o uso fose prolongado.
  • Evitar reiniciar o corticoide ante o empeoramento transitorio.
  • Pode valorarse un inhibidor tópico da calcineurina como tratamento ponte.

Tratamento da inflamación rosaceiforme

  • Metronidazol tópico.
  • Ivermectina tópica.
  • Ácido azelaico tópico.
  • Doxiciclina oral en cadros moderados ou intensos.

Mensaxe para lembrar

Os corticoides tópicos potentes non deben utilizarse de forma mantida sobre a cara. Poden producir unha melloría inicial, pero tamén dependencia, rebote e unha dermatite rosaceiforme progresivamente máis intensa.

Resumo final

  • Causa: aplicación prolongada de corticoides tópicos, especialmente de alta potencia, na área facial.
  • Clínica: eritema, ardor, flushing, pápulas, pústulas ou placas inflamatorias.
  • Pista principal: melloría transitoria co corticoide e empeoramento ao suspendelo.
  • Problema: pode establecerse un ciclo de dependencia e reaplicación.
  • Manexo: retirada do corticoide, información sobre o rebote e tratamento específico do compoñente rosaceiforme.


Ante unha rosácea que mellora brevemente con corticoides pero despois empeora, pensa nunha rosácea esteroidea.

luns, 13 de xullo de 2026

Que tratamento tópico elixo ante un paciente con queratoses actínicas?

 

Pregunta clínica

Que tratamento tópico elixo ante un paciente con queratoses actínicas?

Ante múltiples queratoses actínicas sobre pel fotodanada, debemos tratar o campo de cancerización, non só as lesións visibles. Na práctica, a decisión adoita estar entre 5-fluorouracilo (5-FU), imiquimod e tirbanibulina.

5-FU é a opción de referencia cando se priorizan eficacia e experiencia clínica. Imiquimod é unha alternativa consolidada. Tirbanibulina resulta especialmente útil cando se precisa unha pauta moi curta e ben tolerada.

Antes de comezar. Non tratar de forma automática unha lesión indurada, dolorosa, ulcerada, sangrante, moi hiperqueratósica ou claramente distinta. Neses casos hai que descartar enfermidade de Bowen ou carcinoma epidermoide e valorar biopsia ou derivación.

1. 5-FU, imiquimod ou tirbanibulina

O 5-FU ao 5% dispón da mellor evidencia comparativa aos 12 meses: nun ensaio directo foi superior a imiquimod e tamén máis custo-efectivo. Isto convérteo no punto de partida máis razoable en moitos pacientes, aínda que a elección final depende da tolerancia, da pauta e das preferencias.

Aspecto5-FUImiquimodTirbanibulina 1%
Cando elixiloCando se prioriza o control do campo.Cando 5-FU non é adecuado ou se prefire outra opción de primeira liña.Cando a brevidade e a tolerabilidade son prioritarias.
Pauta4%: unha vez ao día durante 4 semanas. 5%: segundo ficha técnica e protocolo local.Pautas intermitentes ou ciclos de varias semanas, segundo formulación.Unha vez ao día durante 5 días.
VantaxeMellor respaldo comparativo e ampla experiencia.Alternativa eficaz e ben establecida.Curso moi curto e reacción local xeralmente máis breve.
LimitaciónInflamación visible, ás veces intensa.Pauta longa e resposta inflamatoria menos predicible.Campo pequeno, indicación estreita e menos evidencia comparativa.

Na consulta: 5-FU se buscamos máxima eficacia; imiquimod se 5-FU non encaixa; tirbanibulina se un esquema de cinco días pode marcar a diferenza na adherencia.

2. Se elixo 5-FU: 4% ou 5%?

A diferenza de concentración non implica unha diferenza proporcional de eficacia. Na comparación directa, o aclaramento completo foi do 54,4% con 4% unha vez ao día e do 57,9% con 5% dúas veces ao día. O aclaramento de polo menos o 75% das lesións foi practicamente idéntico.

5-FU ao 4%

Unha aplicación diaria durante 4 semanas. Eficacia a curto prazo moi semellante, mellor comodidade de uso e, en xeral, mellor tolerabilidade.

5-FU ao 5%

É a formulación coa evidencia comparativa máis sólida aos 12 meses fronte a outros tratamentos de campo.

Elección práctica

O 4% é moi razoable se se priorizan adherencia e tolerancia. O 5% cobra especial sentido se se busca reproducir a opción coa mellor evidencia comparativa.

En ambos os casos hai que anticipar eritema, descamación, costras e posible erosión. Explicar que reacción é esperable e cando debe consultar.

3. Onde posiciono a tirbanibulina?

A súa principal vantaxe é unha pauta de cinco días. Na ficha técnica europea está indicada para queratoses actínicas Olsen I, non hiperqueratósicas nin hipertróficas, na cara ou no coiro cabeludo e nun campo de ata 25 cm².

Encaixa especialmente ben cando

  • o campo é pequeno e está na cara ou no coiro cabeludo;
  • as lesións son finas e non hiperqueratósicas;
  • o paciente dificilmente completará varias semanas;
  • a inflamación prolongada sería un problema laboral ou social.

Non sería a miña primeira elección cando

  • o campo é extenso;
  • as lesións son grosas, infiltradas ou sospeitosas;
  • se prioriza a máxima evidencia de control mantido;
  • se pretende repetir ciclos automaticamente ou o paciente está inmunodeprimido.

Revisar a resposta aproximadamente ás 8 semanas. Se non hai aclaramento completo, hai que reavaliar o diagnóstico e o plan.

Algoritmo de peto

  1. Confirmar que se trata de varias queratoses actínicas finas.
  2. Separar do algoritmo calquera lesión sospeitosa.
  3. Elixir segundo prioridade: eficacia, tolerabilidade ou brevidade.
  4. Explicar a reacción esperable e programar revisión.

Lagoas de coñecemento

  • Inmunodeprimidos: faltan ensaios suficientes para definir a mellor estratexia.
  • Prevención de carcinoma epidermoide: reducir queratoses actínicas non equivale a demostrar unha redución sostida do carcinoma invasivo.
  • Tirbanibulina: faltan comparacións directas con 5-FU e imiquimod e máis datos sobre retratamento e control a longo prazo.

Mensaxe para lembrar

Nun paciente inmunocompetente con varias queratoses actínicas finas, 5-FU adoita ser a primeira elección práctica. O 4% facilita adherencia e tolerancia; o 5% ten a evidencia comparativa máis sólida. Imiquimod segue sendo unha alternativa válida. Tirbanibulina é especialmente útil cando unha pauta de cinco días pode mellorar claramente a adherencia.

Fontes principais

  1. Jansen MHE et al. Randomized Trial of Four Treatment Approaches for Actinic Keratosis. N Engl J Med. 2019;380:935-946. Acceso.
  2. Jansen MHE et al. Trial-based cost-effectiveness analysis of topical field treatments. Br J Dermatol. 2020;183:738-744. Acceso.
  3. AEMPS-CIMA. Tolak 40 mg/g crema: ficha técnica. Acceso.
  4. Blauvelt A et al. Phase 3 Trials of Tirbanibulin Ointment for Actinic Keratosis. N Engl J Med. 2021;384:512-520. Acceso.
  5. European Medicines Agency. Klisyri: European product information. Acceso.

Contido dirixido a profesionais sanitarios. Axustar sempre á ficha técnica vixente e ás características do paciente.

venres, 3 de xullo de 2026

Fotoprotección e vitamina D: como tomar o sol con seguridade sen quedar curto de vitamina D

 

Controversia

Fotoprotección e vitamina D: como tomar o sol con seguridade sen quedar curto de vitamina D

A fotoprotección é unha das medidas máis importantes para previr o dano solar acumulado, o envellecemento prematuro da pel e o cancro cutáneo.

Pero con frecuencia aparece unha dúbida razoable: se nos protexemos moito do sol, podemos ter déficit de vitamina D?

A resposta práctica é que si é posible manter unha boa fotoprotección sen renunciar a uns niveis adecuados de vitamina D. A clave está en entender que non necesitamos queimarnos, broncearnos nin expoñernos durante moito tempo para sintetizar vitamina D.

Idea clave: o obxectivo non é evitar o sol a toda costa, senón evitar o dano solar. A exposición debe ser breve, gradual, adaptada ao fototipo e sempre evitando a queimadura.

Ante a sospeita dunha onicomicose, hai que recoller sempre unha mostra ou pódese instaurar un tratamento empírico?

 

Pregunta clínica

Ante a sospeita dunha onicomicose, hai que recoller sempre unha mostra ou pódese instaurar un tratamento empírico?

A onicomicose é unha causa frecuente de alteración ungueal, pero non toda uña engrosada, amarelenta, fráxil ou distrófica está infectada por fungos.

Por iso, ante a sospeita clínica de onicomicose, a recomendación xeral é confirmar o diagnóstico mediante unha mostra, especialmente se se vai iniciar un tratamento antifúnxico por vía oral.

Idea clave: o diagnóstico clínico illado ten un valor limitado. Moitas uñas con aspecto compatible non son realmente onicomicose.

Por que convén confirmar o diagnóstico?

Todas as guías recomendan recoller mostra, sobre todo antes de indicar tratamento oral, por dúas razóns principais:

  1. O diagnóstico clínico illado é pouco fiable. Só unha parte das uñas con sospeita clínica son realmente fúnxicas.
  2. Os tratamentos orais non son inocuos. Poden presentar interaccións medicamentosas e efectos adversos que convén evitar se o diagnóstico non está confirmado.

Hai algunha excepción?

Si. Se a sospeita de onicomicose se acompaña de descamación plantar compatible con tiña pedis, pode estar xustificado iniciar tratamento sen confirmación microbiolóxica previa, especialmente se o cadro clínico é moi típico.

Na práctica: se se vai usar tratamento oral, o máis prudente é confirmar antes. Se o tratamento é tópico e a sospeita é moi clara, pode individualizarse.

Estudos diagnósticos

  • Primeira liña: exame directo con KOH + cultivo fúnxico.
  • Se hai alta sospeita e KOH/cultivo son negativos: priorizar PAS e/ou PCR.
  • Se houbo tratamento antifúnxico previo: considerar PAS e PCR, se están dispoñibles.

Comparación de métodos diagnósticos

Método Que demostra? Rendemento aproximado Principal utilidade clínica Principal limitación
Exame directo con KOH Presenza de hifas ou lévedos Sensibilidade 61% / Especificidade 95% Proba rápida, barata e útil se sae positiva Moitos falsos negativos; non identifica especie
Cultivo fúnxico Fungo viable e identificación Sensibilidade 56% / Especificidade 99% Permite confirmar e coñecer xénero ou especie Lento e con bastantes falsos negativos
Histoloxía con PAS Invasión fúnxica da lámina ungueal Sensibilidade 84% / Especificidade 89% Moi útil se hai alta sospeita e KOH/cultivo son negativos Non identifica especie; pode detectar fungos non viables
PCR ADN fúnxico Máis positiva ca o cultivo; sensibilidade aprox. 78% e especificidade 90% nun estudo Rápida e útil se o cultivo é negativo ou o paciente recibiu tratamento previo Depende do panel; pode detectar ADN non viable

Guía de diagnóstico para onicomicose

O diagnóstico efectivo require entender que as probas convencionais teñen sensibilidade limitada. A combinación estratéxica de métodos directos, cultivo, histoloxía e técnicas moleculares reduce os falsos negativos.

Rendemento dos métodos diagnósticos

61%
KOH

Proba rápida e barata. Útil para confirmar se é positiva.

56%
Cultivo

Identifica o fungo, pero é lento e pode dar falsos negativos.

84%
PAS

Detecta invasión fúnxica. Moi útil cando outras probas son negativas.

78%
PCR

Rápida e útil tras tratamento previo ou con cultivo negativo.

Estratexia práctica recomendada

Paso 1. Combinación básica: KOH + cultivo

É a estratexia inicial recomendada. O KOH achega rapidez e o cultivo permite identificar o axente causal.

Paso 2. Se a sospeita persiste: PAS e/ou PCR

Se KOH e cultivo son negativos pero a sospeita clínica é alta, convén engadir PAS e/ou PCR. A combinación PAS + PCR pode mellorar a rendibilidade diagnóstica.

Paso 3. Especial atención a pacientes xa tratados

En pacientes que recibiron antifúnxicos previamente, o cultivo pode ser negativo. Nestes casos, PAS e PCR poden ser especialmente útiles.

Como recoller correctamente a mostra?

A calidade da mostra é fundamental. Moitos falsos negativos débense a unha recollida superficial, escasa ou tomada dunha zona pouco representativa.

Para exame directo e cultivo

  1. Limpar a uña con alcohol.
  2. Cortar ou retirar a parte máis alterada se é necesario.
  3. Raspar o material subungueal cunha folla de bisturí ou cureta.
  4. Tomar a mostra do bordo activo da lesión, non só da punta distal.
  5. Colocar os fragmentos nun portaobxectos ou nun recipiente seco axeitado.
  6. Enviar a mostra a Microbioloxía.

Na variedade branca superficial, débese raspar directamente a zona abrancazada da superficie ungueal.

Para PAS

  1. Cortar un fragmento ungueal en todo o seu grosor.
  2. Utilizar tenaces ou instrumental axeitado.
  3. Enviar o fragmento a Anatomía Patolóxica.

Mensaxe para lembrar

Non toda uña distrófica é unha onicomicose. Se se vai indicar tratamento oral, o prudente é confirmar o diagnóstico. A estratexia inicial máis práctica é KOH + cultivo e, se a sospeita persiste, engadir PAS e/ou PCR.

Resumo final

  • KOH: rápido, barato e útil se é positivo.
  • Cultivo: identifica o fungo, pero é lento e pode fallar.
  • PAS: o método máis sensible para detectar invasión fúnxica.
  • PCR: rápida e útil en pacientes tratados previamente ou con cultivo negativo.
  • A mostra: debe ser suficiente e tomada da zona activa da lesión.

A clave non é elixir unha proba perfecta, senón combinar ben os métodos diagnósticos segundo o contexto clínico.

Mancha prurixinosa nas costas



Presentación clínica


Doado. Frecuente

Muller, 56 anos. Refire a aparición dunha mancha nas costas, prurixinosa. Aplicoulle un antifúnxico e un esteroide tópico sen resposta.

Mácula pigmentada/prurixinosa na rexión dorsal paravertebral.


Diagnóstico máis probable: notalxia parestésica.

Notalxia parestésica

A notalxia parestésica é unha causa frecuente de proído localizado nas costas. Aínda que o motivo de consulta adoita ser unha mancha cutánea, o problema de base non é primariamente dermatolóxico, senón neuropático.

Prodúcese por irritación, compresión ou atrapamento de ramas sensitivas dorsais. Isto pode relacionarse con contracturas musculares, alteracións posturais ou cambios dexenerativos da columna e dos discos que afectan esas raíces ou nervios.

Idea clave: os cambios da pel adoitan ser secundarios ao rascado ou á manipulación repetida, non a unha infección por fungos.

Por que pode confundirse?

É frecuente que o paciente consulte por unha mancha nas costas e que inicialmente se proben tratamentos tópicos como antifúnxicos ou corticoides. Porén, na notalxia parestésica estes tratamentos non obteñen resposta se non se aborda o compoñente neuropático e musculoesquelético.

A lesión pode parecer unha dermatite, unha tiña ou unha mancha inflamatoria, pero hai pistas clínicas que orientan o diagnóstico.

Pistas clínicas

Síntomas

Proído, queimazón, formigueo ou sensación de entumecemento.

Lesión cutánea

Mácula pigmentada, de límites imprecisos, sen descamación.

Localización

Rexión paravertebral, sobre todo na columna dorsal. Pode ser unilateral ou bilateral.

Como recoñecela na consulta

Dato clínico Que orienta
Prurito localizado nas costas Síntoma típico de orixe neuropática.
Mancha pigmentada mal delimitada Adoita deberse ao rascado crónico ou á manipulación.
Ausencia de descamación Fai menos probable unha micose superficial.
Fracaso de antifúnxico ou corticoide Debe facer pensar en causas non infecciosas nin inflamatorias primarias.
Localización paravertebral dorsal Moi característica da notalxia parestésica.

Diagnóstico práctico

A clave é recoñecer que a lesión visible na pel é a consecuencia do síntoma: o proído ou a disestesia de orixe neuropática.

1
Proído ou queimazón

Síntoma localizado, recorrente e molesto.

2
Rascado repetido

Xera eritema inicial, pigmentación ou excoriacións.

3
Mácula dorsal

Pigmentada, mal delimitada e sen descamación.

Manexo

O tratamento pode incluír opcións farmacolóxicas para o compoñente neuropático, pero o máis importante adoita ser abordar os factores musculoesqueléticos asociados.

Medidas locais e farmacolóxicas

  • Capsaicina tópica.
  • Pregabalina oral en casos seleccionados.
  • Gabapentina oral en casos seleccionados.

O máis importante

  • Mellorar a postura.
  • Realizar estiramentos de pectorais e costas.
  • Reforzar a musculatura paravertebral.
  • Valorar fisioterapia.
  • Exercicios como pilates ou natación poden axudar.
  • Se hai sobrepeso, a súa redución pode ser beneficiosa.

Mensaxe para lembrar

A notalxia parestésica non é unha micose nin unha dermatite primaria. É un trastorno neuropático localizado: a pel cambia porque o paciente rasca ou manipula a zona.

Resumo final

  • Frecuente: causa habitual de prurito localizado nas costas.
  • Neuropática: relacionada con irritación ou atrapamento de ramas sensitivas dorsais.
  • Clínica típica: proído, queimazón, formigueo ou entumecemento.
  • Lesión: mácula pigmentada, mal delimitada, habitualmente sen descamación.
  • Localización: rexión paravertebral dorsal, uni ou bilateral.
  • Manexo: capsaicina, gabapentina ou pregabalina nalgúns casos, pero sobre todo postura, estiramentos, fortalecemento e fisioterapia.

Ante unha mancha pruriginosa dorsal que non responde a antifúnxico nin corticoide, pensa en notalxia parestésica.

Inflamación periungueal: paroniquia (perionixis)

  Paroniquia: aguda ou crónica, que facer? A paroniquia (ou perionixis) é a inflamación dos tecidos que rodean a unlla e un dos ...